oyvindstrommen.be traktningar

Blant nokre bloggarar har det vorte veldig populært å skriva om seg sjølv i tredjeperson. Det blir litt som “Vi kongen”. Personleg vurderte eg ein periode å kalla meg sjølv Gud og starta min eigen bloggilion, men eg var for seint ute. Synd. Det hadde vore kult å skriva:

“Gud velger å minne norske velgere på at partiet Høire i 1898 stemte mot innføring av allmenn stemmerett, og at de i 1913 i det lengste sloss mot stemmerett for kvinner. Gud synes dette er fint, for som Guds representant på jorden, Enevald Flåten, sa, så bør kvinner passe munnen sin”.

Heldigvis finst det andre litterære personar enn tredje person, og eg har difor bestemt for å gjengje følgjande samtale med meg sjølv, sjølvsagt i du-form:

Eg: Det er vel på tide å skriva noko om SV sin føreslegne boikott av Israel. Du er trass alt ein bloggar, Øyvind, og alle bloggarar med respekt for seg sjølv har sagt eitt eller anna om SV og boikott dei siste dagane.

Meg: Kor har du eigentleg høyrt at eg har respekt for meg sjølv? Eg meiner… eg gjer lite anna enn å kritisera bloggar, og likevel så har eg starta ein tre-fire av dei?.

Eg: Ja, altså, men så var det dette med boikott av Israel då. Er det ikkje på tide at du kritiserer noko av det som har vorte skrive rundt dette?

Meg: Eg skal innrømma at det er freistande, for det er knapt noko som er betre eigna til å lokka tullingar fram frå diverse mørke hol enn den jødiske staten. Det har særleg vore mange – kva skal eg seia – interessante kommentarar rundt om kring i norske bloggar sine kommentarfelt.

Eg: Men det kan du då ikkje klandra bloggarane for?

Meg: Tja, kommentarfelta er jo nettopp noko av det som er så fint med bloggar. Dei er så interaktive, må vita. Men det spelar for øvrig lita rolle… Bloggforfattarane sjølv er ikkje med naudsyn noko betre. Ein festleg Unge Høyre-kar frå Bergen synest til dømes at SV fortener å bli samanlikna med det tyske nazipartiet.

Eg: Det er i det minste nyskapande? Du veit, til vanleg er det jo Pol Pot dei snakkar om når dei skal ta sosialistane, tøffe, kule, spenstige Unge Høyre og Co.

Meg: Det har noko med oppfatting av røyndomen å gjera, trur eg. Kva tilhøve den norske regjeringa hadde til Pol Pot sine folk etter at vietnamesarane velta terrorregimet i nabolandet snakkar dei i alle høve ikkje høgt om.

Eg: Du stør med andre ord SV?

Meg: Lat meg sjå… eit land okkuperer eit område ulovleg, undertrykker dei som bur der, bryt menneskerettar, genevekonvensjonar og FN-resolusjonar, handlar i strid med ein dom frå den internasjonale domstolen i Haag, byggjer ein mur på okkupert jord? Jo, det er absolutt på sin plass å boikotta Marokko.

Eg: Marokko?!?

Meg: Ja. Det er berre eitt problem med det heile. Eg trur ikkje det kjem til å hjelpa det spor. Eg trur ikkje det å lata å vera å eta Maroc-mandariner ville senda noko bodskap til Marokko, og eg er ikkje så sikker på det ville utgjera noko støtte til saharawi-folket heller. Sjansen er dessutan stor for at ein boikott vil verka mot sin hensikt… Dei fyrste som vil bli ramma er iallfall dei fattige.

Eg: Og her snakkar du altså om Israel?

Meg: Nei, kva trur du? Då ville eg vera jo berre ei sild i bloggestimen.

Knut Stian Olsen kom nylig med si meining om oljeboring i nordområda. Han skriv:

Jeg klarer ærlig talt ikke å se de helt store problemene med denne oljeboringen i nordområdene, ihvertfall ikke sett opp mot alle de fordelene det vil innbringe både til Nord-Norge og til Norge som helhet og ikke minst som energileveranser til verdensmarkedet.

Miljøforkjemperne snakker i store ord om å ødelegge verden og gjøre det umulig for livet på jorden. Det er rett og slett tullprat. Selvsagt kan miljøet bli påvirket av menneskeskapte hendelser og kanskje også forandret, men at det vil ødelegge planeten totalt slik miljøforkjemperne sier er utopisk. Det vil ikke skje..

Det ser ut for, Knut Stian Olsen, at du ikkje ser problema med olje- og gassutvinning i nordområda simpelthen fordi du ikkje har sett etter. Dersom du trur at det einaste argumentet til miljørørsla er at “det vil øydeleggja livet på jorda” så er du rimeleg langt ute på jordet. For øvrig er eg spent på kven i miljørørsla du har snakka med, for eg trur ikkje det er nokon eg kjenner etter å ha jobba i rørsla i årevis, blant anna som landsstyremedlem i Natur og Ungdom.

For meg høyrest dette mest av alt ut som ein enorm stråmann.

Lat oss ta føre oss nokre av dei reelle argumenta mot oljeutvinning i nordområda:

1. Olje og gassverksemd står for fleire typar direkte utslepp til sjø. Miljøgifter i kjemikaliar og produsert vatn frå oljeindustrien kan gje hormonforstyrringar og genetiske skadar hjå fisk. Viktig kunnskap om langtidseffektar av utslepp manglar. Forskar Einar Svendsen i Havforskingsinstituttet har uttalt følgjande:

Det er nå dokumentert at stoffer fra såkalt produsert vann fra oljeindustrien kan ha hormonhermende virkninger på fisk (…) Mye forskning og overvåkning skal til for å dokumentere om utslipp av produsert vann har en betydelig negativ effekt på fiskebestandene. Men her er det snakk om formeringsevne, og da bør det ringe i “føre-var-bjellene”..

(Kjelde: Faktaark: Utslipp til sjø fra olje- og gassvirksomhet, Natur og Ungdom, mars 2005).

2. Risiko for ulykker og større utslepp, til dømes gjennom utblåsing. Sjølv om teknologien har utvikla seg vesentleg dei siste åra for å unngå slikt – som sjølvsagt heller ikkje er økonomisk ønskeleg – er faren for større utslepp slett ikkje over. 19. mai 2003 lakk mellom 500 og 800 kubikkmeter olje ut ved eit brot på ei samankopling på Draugen-feltet. I 1992 lakk 900 kubikkmeter olje då ein ventil på slangen til lastebøya på Statfjord vart forlatt medan den var open. Eit større utslepp kan ha dramatiske følgjer i nordområda, Snøhvit og Goliat-felta ligg i oppvekstområde for torsk, hyse, lodde og sild. Mørke, kulde og ekstremt vær – ikkje uvanleg i området – gjer at beredskapen mot utslepp er dårlegare enn i sørlegare område.

3. Eit tredje punkt er klimagassutslepp. Medan endringar forårsaka av utslepp av klimagassar lite truleg vil øyda verda totalt – ein dystopi meir enn noko anna – er dei aller fleste klimaforskarar einige om at dei allereie fører til menneskeskapte klimaendringar. Noreg har då også forplikta seg internasjonalt til å redusera sine utslepp av fleire klimagassar, inklusiv karbondioksyd… auka utvinning i nordområda vil gjera det endå vanskelegare å nå desse måla.

For sakleg og vitskapleg informasjon om kva klimaendringane kan medføra i Norge og internasjonalt, tilrår eg å ta ein titt på nettsidene til Senter for klimaforsking ved Universitetet i Oslo, Cicero. Forskingsprosjektet RegClim burde vera av interesse for både Knut Stian Olsen og andre.

Medan det finst gode argument for olje- og gassutvinning i Barentshavet – som frilansar for NOPEF sitt fagblad Petromagasinet har eg høyrd mange av dei – burde ein iallfall kunne forventa at dei tunge motargumenta vart høyrd. Når Knut Stian Olsen reduserer miljørørsla sin argumentasjon til pur dommedagstenking viser det at han i grunnen aldri har høyrd etter.

Norske media skriv ikkje så mykje om Venezuela, og då er det jo godt at den romantiske bloggismen kan fortelja oss at bloggar “mer og mer kommer til å utfordre tradisjonelle mediers posisjon blant folk flest” og at denne utviklingen forhåpentligvis “vil være med på å sikre god bredde i nyhetsbildet”.

Joda, dersom bredde tyder at ein kan lesa overforenkla vissvas fleire stader enn i VG så er dette absolutt rikitg.

I Liberaleren skriv Per Aage Pleym Christensen om “draumen om den sterke mann”:

[Chavez] ble nylig ”gjenvalgt” som president i et valg der bare en fjerdedel av velgerne deltok. Opposisjonen boikottet valget. Hjemlige marxister hyllet likevel valget som en seier. Der i gården har de vel ingen grense for hvor få som skal delta før et valg anses som ugyldig.

For det fyrste var det nylege valet i Venezuela slett ikkje noko presidentval, det var eit parlamentsval. Tidlegare parlamentsval i Venezuela har heller ikkje hatt vidare høg valoppslutnad, i 2000 stemte rundt halvparten. Chavez sitt parti vann solid, med over førti prosent av stemmene. Presidentvalet som gjekk av stabelen samstundes vart vunne av Chavez, som fekk over halvparten av stemmene. Den motkandidaten som nådde nærast var for øvrig ein tidlegare kumpan av Chacez frå kuppforsøket i 1992, Francisco Arias.

For det andre kunne det kanskje vore verdt å nemna at observatørar frå både Organisasjonen for Amerikanske Statar (OAS) og EU var på plass i Venezuela. Ingen av dei er ukritiske, og Chavez er då også rimeleg sur på dei, men båe organa har så langt omtala valet i seg sjølv som relativt skikkeleg. Ein foreløpig rapport frå EU-gruppa er å finna her. Generalsekretæren i OAS, Miguel Inselza, slo fast at “det var nokre problem her og der rundt valet, som det også går fram i OAS-rapporten, men det var ikkje noko abnormalt i valet sjølv”.

At den heimlege marxisten, Morten Drægni trass alt skreiv at Venezuela ikkje er problemfritt er også like greitt å forbigå, saman med den detaljen at fleire opposisjonsparti på venstresida slett ikkje boikotta valet. Venstreside er vel venstreside…

Chavez har så langt ikkje vorte nokon vondskapsfull diktator. Han er ikkje Stalin, ikkje Enver Hoxha, ikkje Pol Pot. Men han er heller ingen sosialistisk wonderboy, og Venezuela fortener ikkje noko posisjon som fyrtårn (skjønt, landet utkonkurrerer langt tidlegare kandidatar til stillinga).

Folk som ynskjer seg eit sosialistisk folkestyre burde vita betre enn senda gratulasjonshelsingar til ein kar som fyrst freista seg som demokrat etter at han mislukkast i militærkupp. Det politiske rullebladet til Chavez er alt anna enn snøkvitt, og han har vist autoritære tendensar.

Når Drægni gratulerer den bolivarske revolusjonen og det venezuelanske folk høyrest han litt vel mykje ut som den amerikansk-russiske anarkisten Emma Goldman.

Før ho reiste til Russland og vart desillusjonert.