Diskusjon om hvem som har rett er også relativt uinteressant. Man vinner ikke kriger ved å ha rett, og man vinner så absolutt ikke freden ved å ha rett.

Palestineren som sitter på et eiendomsskjøte til en eiendom inne i det som i dag er Israel kan nok ha rett. Men også de som bor på eiendommen i dag kan ha både skjøte og tilhørighet, og følgelig ha rett. I arbeid med å skape fred er det ikke hjelp i å lete etter hvem som har rett. Det er en uvesentlig debatt. Du kan gjerne fortsette den debatten med de dogmatiske palestinavennene, men jeg gidder ikke. Et eller annet sted i løpet av studiene mine innen midtøstenhistorie, religionsvitenskap og bibelsk hebraisk gikk jeg lei og gjorde jeg meg ferdig med den. Hvorfor?

Fordi alle parter er nødt til å godta kompromisser som vil være smertelige. Det er slik – og bare slik – man har sjanse til å oppnå fred. Du kan gjerne drømme om en fred som inngås på rent israelske premisser, men den kommer ikke til å komme. Det er det heldigvis mange, mange israelere som forstår.

Andre klamrer seg til nasjonalistiske forestillinger, og får støtte fra deg – så lenge de er av riktig nasjon, selvsagt. De gjør at freden blir vanskeligere å oppnå. Dessverre er det mange som støtter den nasjonalismen de oppfatter som “riktig”, ikke minst blant palestinavennene på norsk venstreside.

Det er da også fornøyelig å registrere at både israelsvenner (som deg) og palestinavenner har et standardkort som de drar frem av ermet når de presses: nemlig å angripe meg for “manglende kunnskaper” bare fordi jeg ikke gidder å delta i spillet deres. Jeg kan ikke si annet enn: lykke til med å forsøke å vinne debatten om hvem som har rett. Bare hold meg utenfor.

(Og i parantes bemerket: Det er enda mindre interessant å diskutere om Muhammed faktisk besøkte Jerusalem eller om Moses faktisk delte Rødehavet i to og ledet jødene ut av Egypt. Ikke overraskende tror både jødiske israelere og palestinere at de har en slags gudegitt tilknytning til området, det må man ta hensyn til uavhengig av hvor riktig eller gyldig man betrakter den ene eller den andre partens religion. Gjør man ikke det, får man ikke fred).

Palestinsk-nasjonalisme før 1967 var en arabisk-nasjonalisme, og det finnes mange uttalelser fra arabiske ledere om Palestina som en del av den ”arabisk-nasjonen”, ikke palestinsk!

Det er sant at det er mange forskjellige folkegruppe som har bodd, og bor i dag, i dette område. MEN det er kun en folkegruppe som har flere tusen års tilknytning og som har sett på område som sitt hjemland i flere tusen år – og det er jødene. Tilknytning jødene har til Israel er innebygd i deres religion, tradisjon og kultur.

Araberne som kaler seg i dag ”palestinere” har ikke en slik tilknytning. Deres helligste steder befinner seg i Mekka og Medina. Deres språk og kultur kommer også fra den arabiske halvøya. Til og med deres tilknytning til Jerusalem er basert på en løgn (Muhammed besøk til byen).

Å tro at i denne konflikten begge sidene har like rett er naivt og viser, etter min mening, om manglende kunnskap. De Israelske araberne lever i fred med jødene og jeg tror at også ”palestinerne” i Samarie, Judea og Gaza kan gjør det. Forutsetning er at de skal slutte med terroren og akseptere den spesielle tilknytningen jødene har til landet.

Det at jødar har tilknytning til området i fleire tusen av år endrar ikkje på det enkle faktum at dei jødiske israelarane bur der i lag med andre, både jødar og andre, både israelarar og ikkje-israelarar. All den tid dette er tilfelle, og ein ikkje ynskjer seg etnisk og/eller religiøse utrenskingar, tyder det at ei fredsløysing må inkludera omsyn til alle partar.

Det gjer det djupt uinteressant å diskutera kven som har historisk hevd til kva, det vert omlag som å diskutera om nordmenn har hevd på Härjedalen, som om tyskarar har hevd på Böhmen og som å diskutera om det eigentleg er indianarane som har mest hevd på Amerika. Dette er kanskje interessante debattar for ymse nasjonalistiske grupperingar (som det jo finst rikeleg av i både Israel og Palestina), men ein uinteressant debatt om målet er å oppnå fred.

Både palestinarar og israelarar vil til dømes hevda å ha historisk tilknyting til Jerusalem, og ingen av dei vil ha noko problem med å visa at det er sant. Då må ein finna ei løysing som både israelarar og palestinarar kan leva med i høve Jerusalem. Vanskeleg? Javisst. Men antakeleg mykje enklare enn å vinna debatten om kven som eig byen.

Når det er slike spørsmål om hevd som pregar folk sine innlegg, anten det er til fordel for palestinarane eller til fordel for israelarane, syner det for meg at det er meir opptekne av å stø snever nasjonalistisk tenkning enn dei er av å arbeida saman med krefter som jobbar for fred og forsoning. Dei er tilsynelatande meir opptekne at å visa at ein motpart tek feil, enn av å jobba for å ei løysing som alle partar kan leva med.

Når ein har vakse opp i såpass militariserte samfunn som både det israelske og det palestinske diverre er, prega av årtier med krig, har eg ei viss forståing for at dette skjer. Men når folk langt unna gjev seg til å heia på kvar sin nasjonalisme, ja, så er det for meg direkte ubegripeleg.

Så, for dei som er historienerdar:

Det er slett ikkje vanskeleg å finna døme på syrisk-palestinsk nasjonalisme før 1967, men det er verre å finna døme på nasjonalisme som knyter seg utelukkande til områda som i dag vert kalla Palestina (m.a.o. Vestbreidda og Gaza). Det har rett og slett med historiske hendingar å gjera, og det burde ikkje vera særleg vanskeleg for verken palestinavener eller israelvener å skjøna. Ideen om ein palestinsk nasjon har sjølvsagt vorte påverka av verda utanfor; sidan nasjonen er ein sosial konstruksjon og ikkje eit naturfenomen. Også den jødiske og den israelske nasjonalismen har utvikla seg betydeleg som eit resultat av omliggande hendingar, t.d. vart han påverka av 1936-1939-opprøret i Palestina og ikkje minst av Holocaust.

Blant døma på tidleg syrisk-palestinsk nasjonalisme, i opposisjon til både det ottomanske riket og vestmaktene, er grupper som Al-Muntada al-Adabi og al-Nadi al-Arabi. Aviser som Filastin (Palestina) (som kom ut i Jaffa frå 1911 av) og Al-Karmel, er også ein del av dette biletet.

Syrisk-palestinsk nasjonalisme spela også ei rolle i til dømes Nabi Rusa-opptøyene (1920), som elles var prega av eit jødehat som er å kjenna att frå seinare konflikter, både i dag, og i fleire opptøyer på tjue og tredvetalet. Som ved annan nasjonalisme – inklusiv jødisk nasjonalisme – var det viktig å definera nokon ut. Jødane – anten dei var folk som hadde levd der i generasjonar, eller folk som nyss hadde innvandra – vart offer for dette.

No vil jo enkelte hevda at det her er snakk om arabisk og syrisk nasjonalisme, og at omgrepet palestinar i den grad det vart nytta i stor grad vart nytta om alle innbyggjarane i området (som var større enn det som i dag vert kalla Palestina), altså både jødar, arabarar og for den del andre. Båe delar er iallfall delvis riktig, men ingen av delane endrar på det faktum at den syrisk-palestinske nasjonalismen vaks fram omlag samstundes som jødisk nasjonalisme, og at ideen om eit palestinsk folk i aller høgste grad er ei vidareutvikling av denne.

Eg registrerer jo at du er svært så oppteken av om palestinarane er eit folk eller ikkje, som om det skulle avgjera noko som helst.

Dette er mildt sagt pussig, sidan eit folk per definiisjon er ein sosial konstruksjon: ei gruppe menneske som identifiserer seg med kvarandre, basert på ei førestilling – reell eller ikkje – om felles arv, og på felles kulturelle trekk, felles språk, osv. At den sosiale konstruksjonen palestinar finst burde vera like openbert som at den sosiale konstruksjonen israelar finst, eller for den del like openbert som at ein del jødar (både i etnisk og i religiøs forstand) ikkje identifiserer seg med den israelske nasjonaliteten i det heile, medan ein heil del ikkje-jødar faktisk gjer det (blant anna ein heil del drusarar).

Og heller ikkje om den sosiale konstruksjon palestinar slett ikkje skulle finnast, men alle eigentleg berre var “palestinarar” – slik du vel å omtala dei – ville det endra noko på det grunnleggjande faktumet: dette er menneske som bur der, som har budd der i generasjonar og som etter alt å døma kjem til å fortsetja å bu der. Om dei så hadde kalla seg sjølv kinesarar, så hadde det spela lita rolle.

Bra skrevet artikkel tiltross for en del unøyaktigheter.

Historie er kanskje urelevant for deg, men den er i høyeste grad relevant for jødene som har bod i dette land i mer enn 4 tusen år.

Du skrev ”…ein konstruksjon som vaks fram som eit resultat av arabisk og syrisk-palestinsk nasjonalisme tidleg i førre hundreår, og som seinare har vorte utvikla vidare; kanskje særleg etter 1967.”

Kan du vise meg en kilde som viser at ”Palestinere” så på seg selv som et EGET folkegruppe før 1967?
Har de krevd en egen stat før 1967? Hvorfor ikke ?

Du kan selvfølgelig si, at araberne i Samarie, Judea og Gaza har utviklet seg til å være et FOLK i de siste førti årene. Men dett er ikke en grunn til å omskrive historien.

Du kan lese mer i min blogg på http://tarud.wordpress.com

Jeg anbefaler boken Fra Uminnelige Tider – av Joan Peters som beskriver perioden 1800-1948 på en seriøs og bra måte.

Nei, debatten om khazarane er i aller høgaste grad irrelevant. Reint historiefagleg er det likevel av interesse å protestera mot teoriar som ikkje heldt vatn.

Det finst enkeltaspekt ved israelsk politikk som gjer at det ikkje er heilt urimeleg å samanlikna med apartheid i høve desse enkeltaspekta. Å framstilla Israel som ein apartheidstat synest eg likevel er meir eigna til å fordunkla enn til å opplysa. Men det er i grunn ein heilt annan debatt.

Er strengt tatt Khazarene relevant uansett hvor stor andel av forfedrene til ashkenazi-jødene de skulle vise seg å være, da “Right to Return” er et forkastelig prinsipp uansett?

De israelerne jeg har vært i kontakt med i israelsk fredsbevegelse (og de aller fleste i israelsk fredsbevegelse i sin helhet) mener noe annet. De mener at endringer i israelsk politikk er både mulig og realistisk. Jeg velger å tro på dem. For meg fremstår det iallfall som mer realistisk enn en enstatsløsning.

Tostatsløsningen ser jeg ingen som helst realisme i. Skulle den gjennomføres måtte israel endre sin politikk totalt – og hvor realistisk er det?

Som Konrad skriv ovanfor, så er det slik at “personar frå ulike folkegrupper har pula med kvarandre og laga barn etc etc”, dermed kan ein knappast sjå vekk frå nokon som helst. Ein kan sjølvsagt heller ikkje sjå vekk frå – som Konrad skriv – at folk har skifta både språk, skikkar og religion opp gjennom tidene.

Men som du seier: det Koestler hevdar i andre del av (den heller vesle) boka si er at ashkenazi-jødane i all hovudsak avstammer frå khazarane, og at innvandringa av jødar frå Rhin-området må ha vore ytterst marginal. Det var også den fyrste delen av den påstanden som vart gjeve att (men ikkje med referanse til Koestler) i kommentaren eg siterte ovanfor. Og det er ein påstand som ikkje heldt vatn, sjølv om me her beveger oss inn i såpass uklart farvatn som europeisk kultur- og folkevandringshistorie.

Dei aller, aller fleste historikarar er i dag einige om at ashkenazi-jødane i all hovudsak stammar frå tidlegare jødisk innvandring i Europa, som etterkvart har trekt nordover og austover; ein teori som også nyare genforskning tydar på at er korrekt. Eg kjem ikkje på ein einaste mainstream-forskar som fokuserer på khazarane i denne samanhangen i det heile – noko som delvis sjølvsagt kan skuldast at det å omfamna teorien er å skriva seg sjølv ut frå mainstream. I det heile er teorien i dag i all hovudsak å finna hjå ymse religiøse og politiske utgrupper.

Elles er det umogleg å sjå bort frå Israel som politisk røyndom i dagens verd, heilt uavhengig av kva ein måtte meina om fundamentet for staten. Den einaste fredelege løysinga som har særleg realisme ved seg er ei tostatsløysing. Eg ser ikkje nokon grunn til å tru at det skulle endra seg med det fyrste.

Sjå elles gjerne Uri Avnery sin artikkel om både einstatsløysing og boikott, som eg linka til i førre bloggpost.