Palin og hennes fløy av det republikanske partiet er jo grunnkonservative, ja de er kristenkonservative med dyder som nei til seksualundervisning etc. Palin er i allefall ikke “liberal” i amerikansk betydning (altså sosial-liberal sosialdemokrat).

Palin er helt sikkert en tøff politiker og en dyktig administrator, men det er de eneste poengene hun får hos meg.

Siv Jensen og Erna Solberg er jo sosialister i sammenligning.

Finn Jarle Sæle her hjemme er kanskje den som står nærmest Palin politisk.

Jeg oppfatter dette som en del av det jeg tidligere har kalt det anti-ideologiske problemet. Som jeg skrev i en gammel bloggpost:

Med det meiner eg ikkje at alle har vorte sosialdemokratar eller at marknadsliberalismen har gått av med ein endeleg siger. Eg meiner heller ikkje at ideologane brått har vorte i stand til å sjå forbi knusktørr politisk tenkning av typen som er mest av filosofisk interesse, at dei brått har vorte pragmatikarar av sorten som låner frå både høgre og venstre så lenge det iallfall går framover. Tvert om.

Når eg seier anti-ideologisk, meiner eg at den politiske tenkninga ber større preg av kva ein er mot enn av kva ein er for. Det gjeld både høgre- og venstreside, som ofte ser ut til å vera mest oppteken av å kakla om kor idiotisk politikken til motpolen er. Det gjer seg dei underlegaste utslag.

At norske høgreliberalarar får seg til å stø Palin er eit slikt underleg utslag. Kanskje er det også eit signal om at Noreg treng eit venstreliberalt politisk alternativ.

I alle fall som fører til at man gir uttrykk for det. For jeg tviler vel egentlig på at Vampus og andre norske liberalister digger Palin. Men det er jo ganske gøy å late som, da!